Geçmişten bugüne baktığımda, bu kadar ileri gidip kendimi bu kadar geride bulacağımı düşünmezdim. Ne kadar şey kazanacağımızı bilmiyordum; ne kadarını kaybedeceğimizi de. Yıllar geçti. Hayallerin yerini alışkanlıklar, yaşama isteğinin yerini yaşamaya çalışma hâli aldı. Daha çok şeye sahip olduk belki ama birbirimize, geleceğe ve kendimize duyduğumuz güvenden eksildik. Birlikte güldüğümüz, inandığımız, heves ettiğimiz şeyler azaldı. Tek bir şey olmadı. Her gün oldu. Biraz kaybettik, biraz alıştık. Alıştıkça neyi kaybettiğimizi de unuttuk. Şimdi geçmişe baktığımda ağzımda kekremsi bir tat var. Neyi kazandık, neyi kaybettik, bilmiyorum. Yalnızca dönüp kendime ve içinde yaşadığım zamana aynı soruyu soruyorum: Benden sana ne kaldı? Senden ana ne kaldı? Bizden geriye ne kaldı?
Devak’tan Artakalan (Aybars Yücel)
