Üretimlerinde sessizlikle çevrelenmiş doğa manzaralarının içinde kaybolmuş küçük ölçekli, çoğunlukla insan yapımı üç boyutlu öğeler arasında bir gerilim kuran sanatçı sergisinde insanın doğayla ve kendisiyle kurduğu kırılgan ve geçirgen ilişkiyi derinlemesine sorguluyor.
Küratörlüğünü Öykü Demirci’nin üstlendiği sergide, bu varoluşsal sessizlik katmanlı bir derinliğe kavuşuyor; doğa yalnızca bakılan bir dış dünya değil, içinde kaybolunan geçirgen bir alan olarak yeniden düşünülüyor. Bu bağlamda transparanlık kavramı sergide, doğanın fiziksel görünümü ile insanın içsel deneyimi arasındaki geçirgen sınırları hem maddesel hem de düşünsel düzlemde iki ayrı yaklaşım üzerinden irdeleniyor. Sergi, görünür olanla görünmeyen, geçmişle şimdi arasındaki ince katmanlarda ilerlerken izleyiciyi insanın doğa kadar transparan olup olamayacağını sorgulamaya davet ediyor.
