Dilara Altınkepçe Arslan, kişisel arşiv, hafıza ve unutma kavramları etrafında şekillenen yeni sergisi “Env. No. 26.004.511” ile 22 Ekim – 20 Aralık 2026 tarihleri arasında Nelumbo Studios’ta izleyiciyle buluşuyor. Nil Nuhoğlu küratörlüğünde gerçekleşen sergi, sanatçının biriktirme pratiğini bir tür kazı ve arşivleme süreci olarak ele alırken kişisel tarihin nasıl saklandığı, dönüştüğü ve yeniden hatırlandığı üzerine bir araştırma alanı kuruyor.
Sergi, gündelik hayatın içinde kanıksanan, unutulan ya da göz ardı edilen şeylerden yola çıkarak sanatçının kişisel tarihine ve hafıza biçimlerine uzanıyor. Gerçeklik ana çatısı altında temelleniyor ancak bu gerçeklik, analitik verilerden ziyade sanatçının tanımıyla “tıpkı yaşam gibi biriken, akışkan ve iyi-kötü arasındaki o geniş yelpazeyi tamamıyla kabul eden bir doğallık”.
“Env. No. 26.004.511” adını, müze gibi kamu kurumlarının arşivlerinde kullandığı envanter numaralarından alıyor. Sanatçının bir kazı çalışması olarak tanımladığı araştırma ve biriktirme süreci, serginin biçimsel yapısına dönüşüyor ve sergi müze konseptinde kurgulanıyor.
Çalışmalarında ham pamuk kumaş üzerine iplik kullanan Dilara Altınkepçe Arslan, sergi kapsamındaki yeni üretimlerinde kumaş üzerine nakış işleri ve enstalasyonlarının yanı sıra metal işçiliği gibi farklı pratikleri bir araya getiriyor. Ayrıca sergi kapsamında ilk defa hareket etkileşimli bir ses enstalasyonuyla karşımıza çıkıyor. Uzun zamandır üretimlerinde katmanlı ve görece örtük anlatımlar kullanan sanatçı, bu sergide biraz daha açık bir iletişim kurduğu hikâye kurgusuyla öne çıkıyor. Kendisini özne olarak kullandığı bir üretim biçimi deneyimliyor.
“Env. No. 26.004.511” üç bölüm etrafında şekilleniyor. Serginin girişinde izleyiciyi hareket etkileşimli bir ses enstalasyonu karşılıyor. İlk bölümde, sanatçının yaşamına ait fotoğrafların kompozisyonlarını uzun zamandır üzerinde çalıştığı petrogliflerle yeniden kurguladığı bir anlatı akışı karşımıza çıkıyor. Ardından “Dilara’nın Defteri” adlı not defteri, sanatçının iç dünyasını işlediği sayfaları izleyiciyle buluşturuyor. Üçüncü bölümde ise bir arada yaşamak üzerine daha önce ürettiği serilerden yeni işler bulunuyor. Sergi, “Manyak” adı verilen bir kıyafet tasarımıyla son buluyor. Tüm bunlara ek olarak sergide, konsepte dahil bir müze mağazası da bulunuyor.
Dilara Altınkepçe Arslan’ın arşivi, kişisel tarihin saklananlar kadar hâlâ anımsanabilenler aracılığıyla da taşındığı düzensiz hatırlama biçimleri arasında hareket ediyor. Sanatçının pratiği tekrar, temas ve sürekliliğe dayanırken aksi hâlde dağınık kalabilecek şeylere maddi bir biçim kazandırıyor.
“Env. No. 26.004.511”, her şeyden önce dönüp kendimize bakmak, belki biraz kazmak ve anıları gerçekçi bir biçimde yeniden dosyalamak gibi pratiklerin; topluma sirayet etmiş kanıksama, boşverme ve unutma gibi kavramların çözümü olabileceğini öneriyor.
Dilara Altınkepçe Arslan hakkında
Dilara Altınkepçe Arslan, öncelikli olarak yaşamın strüktürünü; ardından buna bağlı olan birey, toplum, kültür, etik ve inanış gibi kavramları sorgulayarak yeni formlar üreten bir sanatçıdır. Düşünsel pratiğini “farz edelim ki” önerisi üzerine kurarak gerçekliğe yeni alternatifler geliştirir. Üretimlerinde tarih öncesi dönemler ile günümüz arasında bağ kurarak zamanlararası, katmanlı bir dil oluşturur.
Geleneksel tekniklerle başladığı sanat pratiğine, 2021 yılında Gülçin Aksoy öncülüğünde gerçekleşen “Ortak Mekik” projesiyle tanıştığı KarmaLAB’in ardından yeni medya medyumlarını eklemiştir. Kavramsal zemini önceleyen üretimlerinde, malzemeden bağımsız olarak şekillenen bir düşünsel yapı bulunur. Lif sanatı, enstalasyon, Artırılmış Gerçeklik (AR), Sanal Gerçeklik (VR) ve video sanatı alanlarında disiplinlerarası çağdaş sanat üretimlerini sürdürmektedir.
